❤ Fire . Work ; ))

สวัสดีครับ พ่อ แม่ พี่ น้อง ที่รัก และเคารพทุกๆท่านครับ

ชื่อเอนทรี่นี้ ไม่ใช่อะไรครับ มันเป็นข้อสรุปของคณะกรรมการ ที่ประชุมกันถึงเรื่องที่ว่าจะหยุดหรือไม่ของโรงเรียนผมเองครับ เป็นประโยคเด็ดที่ผมคงจำไปอีกสักสามสี่ปี

คืออย่างนี้ครับ เมื่อเช้ามีรายงานว่าที่โรงเรียนผม มีนักเรียนระดับชั้น ม.1 ติดเชื้อไข้หวัดหมู เอ้ย...ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 ครับ (เรียกตามที่ท่านนายกฯเปลี่ยนชื่อสักหน่อย เดี่ยวหมูราคาตก) ทีนี้คณะกรรมการที่มีสิทธิ์ตัดสินใจในเรื่องนี้ก็ประชุมกันครับ สรุปออกมา ตามปากคำของอาจารย์สอนภาษาไทยก็คือ..."ตอนนี้เท่าที่รู้ก็คือ รอให้มีคนเป็นมากกว่าหนึ่งคนก่อน เพราะถ้าไม่มีมากกว่าหนึ่งคน ก็คงไม่เป็นไร เพราะแปลว่ามันยังไม่ระบาด รอให้มีคนติดเชื้อมากกว่านี้ก่อน ให้มันระบาดก่อน ถึงจะหยุด" แม่เจ้า...ถ้าวันรุ่งขึ้นติดพร้อมกันสามคน สามกลายเป็นสิบ สิบเป็นยี่สิบ ตายห่านพอดีครับพี่น้อง...วัวหายล้อมคอกสุภาษิตนี้ มีไว้เพื่อสาธิตจุฬาฯจริงๆเลย

อยากทราบเหมือนกันว่าถ้าคนที่ติดเพิ่มจาก1คนนั้นเป็นญาติ หรือคนรู้จักกับท่านผอ. ท่านจะรู้สึกอย่างไรน๊าา? น่าจะหยุดตั้งแต่มีคนติดคนเดียว? สายไปไหมครับท่าน? หรือท่านเห็นว่ากลุ่มเสี่ยงเป็นนักเรียน ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกับท่าน ก็เลยช่างมัน ปล่อยเลยตามเลยไปหรือ? ผมว่ามันไม่ยุติธรรมกับคนที่ติดเพิ่มแน่ๆครับ

โอเค...ที่เรียกร้องอยากให้หยุดส่วนนึงก็เป็นเพราะความขี้เกียจผมเองครับ แรกๆนี่เราก็พูดกันเล่นๆว่า เฮ้ย ทำไมไม่ปิด แหล่งแพร่เชื้อมันสยามนี่เองนะ เดินไปไม่ถึงสิบนาที หรือแอบหวังให้มีคนติดสักคนหรือสองคน อะไรก็ว่ากันไปครับ แต่ตอนนี้เราปรับโหมดมาโหมดซีเรียสแล้วลองคิดดูดีๆ มันสมควรที่จะหยุดมั้ยครับ? ผมตอบตัวเองว่ามันสมควรจริงๆ อย่างบางโรงเรียนที่มีโอกาสเสี่ยง ไม่ต้องให้นักเรียนติดเชื้อ เขาก็ปิดกันแล้ว ทำไมเรามีผู้ติดเชื้อแล้วยังไม่ปิด? หรือท่านจะบอกว่า การศึกษาสำคัญกว่าชีวิตนักเรียนหรือครับ?...โอเค ไอ้โรคนี้เป็นไปก็ไม่ถึงตายหรอกครับ แต่ทำไม ทำไมแทนที่จะสะกัดมัน กลายเป็นปล่อย ให้เรามีโรคให้รักษามากขึ้น ให้มียาหลายๆตัวมากขึ้น? ทำไมไม่ทำให้มันหายไป แล้วก็มีเท่าที่มันมีอยู่ล่ะครับ? จะปล่อยให้มันเป็นโรคธรรมดาที่มีดาษดื่นทั่วไปหรือครับ?

ถึงประโยคข้างต้นที่ว่า่ การศึกษาสำคัญกว่าชีวิตนักเรียน มันจะเป็นประโยคที่ผมคิดขึ้นเอง แต่บางทีอาจจะเป็นแนวคิดของ ผอ.โรงเรียนผมก็ได้ คิดว่าเรียนๆมาจนหัวแทบแตก ดันเป็นโรคตายขึ้นมาเสียดายเวลานะครับ เสียดายทรัพยากรมนุษย์ด้วย บางทีเราไม่รู้ว่าเป็นโรคนี้ เราก็ไม่ทันรักษา หวัดธรรมดา...ล่ะมั้ง? อยู่ดีๆก็ม่อง สายไปแล้วครับ

รอให้มีนักเรียนม่องไปสักคนก่อนนะครับ แล้วเราคงจะดังสมใจท่านเลย...ท่านผอ.

บ่นสักเท่านี้แล้วกันครับ...

แล้วเจอกันวันที่21 สำหรับคืนนี้...โชคดี ฝันดี ราตรีสวัสดิ์ครับผม