■ ■ จุ ด ด อ ก ไ ม้ ไ ฟ ที่ ป ล า ย ฝั น กั บ นิ ส สั น สี เ ท า ๆ ,,

สวัสดีครับ พ่อ แม่ พี่ น้อง ที่รัก และเคารพ ทุกๆท่านครับผม

วันนี้ก็มีโอกาสได้ไปงาน J-Trend:Sakura Festive นะครับ ก็เก็บภาพบรรยากาศมาฝากทุกๆท่านอีกครั้งหนึ่งครับ วันนี้คนน้อยมาก ปรกติทุกๆงานผมจะไปถึงตอนประมาณ 10โมง แต่วันนี้ไปถึง 10โมงครึ่ง แต่งานยังเงียบอยู่เลยครับ เริ่มมีคนก็ตอนเที่ยง และเริ่มคึกคักตั้งแต่ประมาณบ่ายสองเป็นต้นไปครับ แต่คนก็ยังน้อยอยู่ดี ก็เอามาฝากเท่าที่มีล่ะนะครับ

วันนี้ตอนเช้าป้าฮารุเอาชุดไคโตะมาคืนครับ เห็นคนน้อยๆ ก็เลยอยากคอสให้ดูเยอะๆหน่อย ก็เลยวิ่งไปซื้อสเปรย์สีน้ำเงินมาพ่นหัวจริงๆ แล้วก็คอสซะเลย (แต่ผมมันสั้นไปครับ ดูแล้วแปลกๆ แต่เดิมก็คอสฉ่อยอยู่แล้ว เนียนไปอีกทีจะเป็นไรไป 555+)

พูด(พิมพ์)มาถึงเรื่องคอสก็อยากจะสปริ๊ดน้ำลายก้อนโตๆให้ชีวิตตัวเองสักทีครับ เมื่อเอนทรี่ก่อนจำได้ว่าบอกว่าเครียดเลยจะงดคอสสักพัก ซากอ้อยอย่างแรง เดี๋ยวอธิบายในตอนท้ายครับ ดูรูปกันก่อนดีกว่า เผื่อดูเสร็จขี้เกียจอ่านผมแพล่มจะได้กดกากบาทสีแดงที่มุมบนขวาปิดไปเลย แต่หากใจดีข้ามไปคอมเม้นท์จะขอบพระคุณครับ

เริ่มมาตอนเช้าครับ ภาพนี้ถ่ายเมื่อเวลาประมาณ...11โมง ถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ

พี่สาวววว..

พี่เติ้ลสาวมากก 555+

เกมหลับตาอ่ะ -*-

ทีมดีเกรย์

พี่คนนี้ไม่ยอมมองกล้องผมเล้ยย 555+

นารุโตะโมเอ้มากๆ อยากจะหิ้วกลับบ้าน เดินสวนกันยิ้มทักไปที ยิ้มตอบกลับมาด้วยล่ะ อร๊างงงง

พี่พิมพ์ คอสขึ้นได้อีก

หน้าป้าโหดค่อด

พี่โซระ...เหมือนหญิงม๊ากกมากก 555+

สองคนนี้ชุดน่ารักดี อิอิ

ใช่ทูน่ารึเปล่าหว่า? รู้แต่ว่าน่าหิ้วกลับบ้านอีกคนนึง 555+

ปิดท้ายด้วยรูปเอยครับ สวยโฮกกกกกกกกกกกกกกกกก... สวยทั้งรูป (แอบชมตัวเอง) สวยทั้งคนครับ >////<

หมดเท่านี้ครับ คนน้อยจริงๆ ร้อนจริงๆ และฝนตกจริงๆครับ 555+

ต่อมาที่จะบอกคือ อย่างที่เห็นกันในเอนทรี่ที่แล้วครับ ที่ว่าจะงดคอส ทำไม่ได้ครับ 555+ แบบว่าจำหนังสือเรื่อง TRY ในเอนทรี่ที่แล้วได้ไหมครับ? ถ้าจำไม่ได้ มีรูปให้ดู อิอิ เจ้านี่ครับ

อ่านแล้วรู้สึกหายเฟลขึ้นมาได้ระดับนึงครับ 555+ ปกในมันเขียนเอาไว้ว่า..."หนังสือสำหรับเด็กขี้ขลาด ขี้แพ้ หวาดกลัว ไม่กล้า สับสน ไร้คนเข้าใจ และผู้ใหญ่ที่ความฝันเหือดหายจนอยากลาออกจากการมีชีวิต" ตรงกับผมอย่างประหลาดครับ ผมขอเอามาปนกันว่าผมเป็นเด็ก(ไม่อยากแก่โว้ยย 555+) ที่ขี้แพ้ สับสน ไร้คนเข้าใจ และอยากลาออกจากการมีชีวิตครับ อะไรทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาได้ หลายๆบทความในนั้นครับ ขอลองยกมาสักวรรค

"ขอให้อย่างมองความรับผิดชอบเป็น 'ภาระ' แต่ให้มองว่าเป็น 'หน้าที่' โลกความฝันมันสวย แต่โลกความเป็นจริงนั้นสำคัญ การพักวางความฝันไว้ชั่วคราวเพื่อจัดการกับความเป็นจริงให้ลุล่วงเสียก่อน คือลำดับหน้าที่ที่ควรกระทำ อีกอย่าง ใช่ว่าไม่ได้ทำตามความฝันวันนี้แล้วโลกจะถล่มลงตรงหน้าเสียเมื่อไหร่ แหงนหน้าดูสิ ท้องฟ้ามันกว้างจะตายไป"

 ผมชอบใจวลีนี้มากครับ โลกความฝันมันสวย แต่ความเป็นจริงนั้นสำคัญก็ขอพับเรื่องความฝันไว้ก่อนแล้วกันครับ เอาไว้ว่างๆค่อยกางมันออกมา และเดินตามหามันอีกครั้ง...

"การแพ้นั้นเป็นเพียงสถานะชั่วคราว การยอมแพ้ต่างหากที่ทำให้มันถาวร"

โดนใจไปอีกหนึ่งครับ วลีนี้ ไม่ใช่ของพี่โหน่งคิดเอง แต่เป็นของ Marilyn vos Savant ทำให้ผมคิดได้ว่าแค่นี้ต้องยอมแพ้หรือ? ลองสักตั้งดีกว่า ก็ขอลองดูสักทีครับ

วันก่อนก็คุยกับพี่ท่านหนึ่ง...ว่าเครียด ว่าจะงดสักระยะ (นั่งพิมพ์มาก็นั่งถุยชีวิตอยู่เรื่อยๆแหละครับ 555+) จำไม่ได้ว่าใคร ถ้าจำไม่ผิดนะครับ ถ้าไม่ผิด น่าจะเป็นพี่ไนท์ พี่เขาพิมพ์มาว่า "ก็ถือว่าคอสแก้เครียดสิ" ผมชะงักครับ เฮ้ย จะจริงจังอะไรนักหนา แทนที่จะให้มันมาทำให้เครียด ก็ใช้มันแก้เครียดสิ ง่ายจะตายไป จริงไหมครับ?

"ชีวิตมีไว้ให้เราใช้มัน ไม่ใช่ให้มันมาใช้เรา เพราะฉะนั้น...จงใช้ชีวิต"

เป็นอีกหนึ่งวลีในคำแนะนำของหนังสือ TRY ครับ

ขอแก้เป็น "การคอสนี่เราเป็นคนกำหนด ไม่ใช่ให้มันมากำหนดเรา ว่าเราควรจะเครียดกับมันหรือไม่"

อะไรประมาณนี้ครับ อาจไม่ลื่นหูเท่า เอาเท่านี้ก็แล้วกัน

ขอขอบคุณพี่ท่านนั้นมากๆที่พิมพ์วลีนี้ออกมา "ก็คอสแก้เครียดสิ" น่าจะเป็นพี่ไนท์ ถ้าจำผิดก็ขออภัยครับ

บางสิ่งก็สายเกินไปแล้วครับ ไล่แคนเซิลโปรเจคชาวบ้านหาคนมาลงแทนกันหมดแล้วว 555+

ลุยเดี่ยวโลดดดดดดดดดดดดด...นี่ล่ะน๊าา ตัดสินใจอะไรไม่คิด อิอิ (แต่โปรของพี่เฟาส์ อันนี้ขออำภัยจริงๆครับ แบบว่า งบหมดอย่างแรง พักนี้ สุดหูรูดจริงๆครับ ไม่มีตังตัดชุดแหล่วว)

จบเสียทีครับ ยืดยาวมาเกินพอ สำหรับคืนนี้ ก็ขอให้ฝันดี โชคดี มีความสุขมากมายทุกท่านครับผม

แล้วเจอกันงานหน้าครับ (Manga Marche ไม่ได้ไปน๊าา พอดีคุณพ่อจะให้ไปเที่ยวด้วยกันน่ะ อิอิ)