■ ■ เย็นวันศุกร์ ณ สุขุมวิท กับ Nissan Sunny คันเดิมๆ

posted on 16 Jan 2009 22:11 by gundalf in Talk

สวัสดี พ่อ แม่ พี่ น้อง ที่รัก และเคารพทุกท่านเช่นเคยครับ

เอนทรี่นี้ ก็เหมือนจะตั้งไว้บ่นเล็กน้อยล่ะนะครับ กับสภาพการจราจรบนถนนสุขุมวิท ตอนเย็นของวันศุกร์ ซึ่งก็คงจะพอทราบกันนะครับ ว่ามัน "นรก" อย่างแรงครับ

วันนี้ก็ ตั้งแต่เช้าครับ จะไปหาเจ๊ฟุ้ง ให้เซ็ตวิกไคโตะ แล้วก็แก้ที่มันยาวเกินไปให้หน่อย เพราะกลัวว่ามันจะฟูเหมือนเมื่องาน TGS แล้วมันดูแย่มากๆ ถึงมากที่สุด ก็ตอนแรกก็กะว่าจะไปตอนประมาณเที่ยงๆครับ แต่ว่าผิดคาด มือถือเจ๊ฟุ้งไม่เปิด โทรเบอร์บ้านก็ไม่ได้ Call Failed ตลอดเลย จนวนเข้าไปในซอย 48 แล้วก็ไปกดกริ่งบ้านใครก็ไม่รู้ ที่ดูไฮโซวหน่อย เผื่อจะเป็นบ้านเจ๊ แล้วจะถามหาดู ก็ไม่มีคนอยู่บ้าน เวลาล่วงเลยจากสิบเอ็ดโมง ไปจนถึงบ่ายโมง ผมก็กลับบ้านครับ ระหว่างทางกลับ เจ๊แกก็โทรมาพอดีครับ ก็คือคุยว่าจะไปตอนเย็น ไปที่บ้านเจ๊แกเลย

ขากลับ ต้องไปรับพี่ ซึ่งกินข้าวกับพี่รหัสตอนหกโมง คิดไว้ว่าน่าจะเสร็จสักทุ่มครึ่ง ก็กะว่ารถน่าจะติด เลยออกจากบ้านตั้งแต่สี่โมงครึ่ง ไปถึงบ้านเจ๊แกตั้งแต่ห้าโมงนิดหน่อย เพราะรถมันโล่งครับ ก็จัดแจงให้เจ๊แกเซ็ทให้ ประมาณ 20นาทีก็เสร็จ ออกมาสู่ถนนสุขุมวิทก็เวลาประมาณ 6โมง รถติดครับ ขยับได้ทีละเล็กน้อย แล้วผมก็ปวดฉี่ครับ แล้วเข้า Shell ฟ้าบบบ... เข้าห้องน้ำเสร็จสรรพกลับมาสู่ถนนอีกครั้ง มองนาฬิกาที่หน้าปัด ได้ความว่า 6:21 เวลาล่วงเลยผ่านไปครับ จนหนึ่งทุ่ม รถขยับไปได้นิดเดียว ผมจ้องที่เลขไมล์ที่หน้าปัดรถผม จากที่ออกมาจากปั๊ม 23005 เท่าเดิม เพิ่งจะนึกดีใจเมื่ออยู่ที่ปั๊ม ว่าในที่สุดก็สองหมื่นสามแล้ว เพราะเพิ่งมาเห็นเมื่อ สองหมื่นสามพันกับห้ากิโลเนี่ยแหละครับ แต่นี่ผ่านไปจนหนึ่งทุ่ม เลขไมล์ไม่ขึ้นเลยครับ เท่าเดิม พอเริ่มเข้าสู้ช่วงหนึ่งทุ่ม ข่าวก็มา ผมใส่ซีดีเพลงเข้าไปในเครื่องเล่น Intro ก็ขึ้นมา เป็นเพลง Baby. I Love you ของ นภ พรชำนิ เวลาล่วงเลยไป ผมซบลงกับพวงมาลัย แล้วก็หลับไป มาถูกปลุกด้วยแตรรถคันหลัง สะดุ้งตื่นมา เข้าเกียร์ D ปรากฎว่า ขยับไปนิดเดียวเท่านั้น มองดูนาฬิกา 7:14 กับเลขไมล์ 23005 เท่าเดิม เฮ้ออ...ทำไมมันไม่ไปไหนเลยล่ะเนี่ย จนซีดีเล่นจนครบ วนกลับมาเพลงที่หนึ่งอีกครั้ง ขณะนั้นก็เกือบๆสองทุ่ม สังเกตสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆตัว บางครั้งก็เพลินดี Soluna VIOS คันข้างหน้าผม เปลี่ยนกันขับ ท่าทางเป็นแฟนกัน ดูท่าทางน่ารักดี ผู้หญิงลงมาจากประตูคนขับ ผู้ชายขึ้นไปขับแทน รถ Corolla ALTIS คันทางซ้าย น่าจะเป็นผู้ชายญี่ปุ่น ลงมายืนนอกรถ ดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผ่านไปสักพัก รถไม่ขยับ ก็หยิบกระเป๋าเป้ แล้วก็อุ้มลูกออกมาจากรถ แล้วก็ตามลงมาด้วยภรรยา น่าจะเป็นฝรั่ง แล้วก็บอกคนขับรถว่าอะไรสักอย่าง แล้วก็เดินไปสองคน พร้อมกับลูกที่อุ้มไว้อยู่ที่บ่า สักพักหนึ่ง รถ Civic คนทางขวามากันสามคน คนที่นั่งหน้าลงจากรถไปทำอะไรไม่ทราบ คนนั่งหลังก็ย้ายมาเบาะหน้า แล้วคนขับก็ตามลงไป คนนั่งหน้าก็มาขับ สักพักคนขับก็มาทวงรถคืน แล้วเพื่อนที่ขับแทนก็ลงไปไหนไม่รู้เหมือนกัน คนที่เพิ่งลงไปกลับมาแล้ว แต่คนแรกสุดที่ลงไปเลยหายไปไหนก็ไม่รู้ครับ ตอนนี้ผมได้มาอยู่เป็นคันที่4ของไฟแดง จะบอกว่า ไฟแดงของถนนสุขุมวิทเนี่ย เขาเปิดไฟเขียวเท่ากับไฟเหลืองเลยล่ะครับ คือสามวินาที เหมือนกระพริบเอา ทีไฟแดงล่ะเกินห้านาทีอีก ผมไม่ทราบตำรวจเขาปล่อยอย่างไรนะครับ แต่วันนี้ผมสาบานได้ รถออกมาจากซอยสุขุมวิท26 นาน+หลายรอบมากๆ กว่ารถบนถนนสุขุมวิทจะได้สัญญาณ และได้แค่เพียงสามวินาที บวกกับไฟเหลือง ก็แค่หกวินาทีเท่านั้น พอไฟเขียว รถไปได้แค่สามคัน ผมก็ฝ่าไป แล้วเลี้ยวซ้ายไปเลย ผมไม่รอแน่ๆแล้ว ก็เข้าซอย26ไปครับ ทะลุพระราม4 ทางที่ผมทะลุออกมาน่ะไม่ติดหรอกครับ แต่ผมต้องกลับรถ เพื่อไปยังสยามสแควร์ ไปรับพี่ผม ฝั่งตรงข้ามมันติดโคตรๆครับ พอดีจังหวะว่าผมปวดฉี่อีกครั้ง ก็เลี้ยวเข้าปั๊ม Pretonas เสร็จธุระก็แวะซื้อแซนด์วิชชิ้นนึง เป๊บซี่อีกขวด มานั่งกินในรถ ออกจากปั๊มก็กลับรถ ไปติดแหงกอยู่บนถนนพระรามสี่ นั่งกัดแซนด์วิชไปพลาง ซดเป๊บซี่ไปพลาง ก็เปิดสวพ.91 ฟังดูดีกว่า ว่าถนนไหนเป็นอย่างไรบ้าง ก็ได้ข่าวว่าติดกันหมด แต่เริ่มคลี่คลายแล้ว แต่ทำไมตรูยังนิ่งอยู่ล่ะฟะ พี่ผมโทรมาพอดี ก็บอกให้นั่ง BTS มาที่ช่องนนทรีดีกว่า ให้ไปสยาม อีกชั่วโมงก็ไม่ถึงหรอก ผมก็วิ่งเข้าเส้นพระรามสาม เข้านราธิวาส ไปจอดรถอยู่ที่ BTS ช่องนนทรี ตอนนั้น 3ทุ่มได้ครับ ผมก็เปิดฝากระโปรง ไปนั่งที่กระโปรงหลัง กดโทรหาพ่อรุ้ง ด้วยความคิดถึง ก็โทรติด แต่ปรากฎว่าไม่รับครับ สามครั้งเห็นจะได้ ก็ไม่รู้ทำอะไร ลงไปเดินเล่น พี่ผมลงมาก็น่าจะประมาณสามทุ่มครึ่ง

จากช่องนนทรีกลับมาบ้านผมรถไม่ติดครับ แวะเติมน้ำมันก่อนข้าบ้าน ถึงบ้านก็สี่ทุ่มครับ เป็นการขับรถที่เหนื่อย และยาวนานที่สุด ที่ขับอยู่ใน กทม. คือสี่ชั่วโมงเต็มๆ ที่อยู่ในรถ Nissan Sunny NEO สีเทา คันเดิม ก้รู้สึกเหมือนผูกพันธ์กับมันมากขึ้นนะครับ ไม่รู้ซี บางทีอาจจะเป็นเพราะผมเป็นคนชอบรถอยู่แล้วด้วยมั้ง เวลาได้อยู่กับรถ มันก็มีความสุขเหมือนกันนะ ถึงรถจะติด นั่งเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร แต่อย่างน้อย ก็ได้อยู่กับสิ่งที่เรารัก บางที ในเรื่องร้ายๆ มันก็มีเรื่องดีๆเหมือนกัน

กลับมาถึงบ้าน สี่ทุ่มครับ กลับเข้าฐานทัพ อิอิ